Ao iPhone 5. Á tristura de Cristiano Ronaldo. Ás medidas do goberno para sair da crise. Ao rescate. Á banca. Á nai que os botou. Ao pai que os enxendrou. Á política neoliberal. Á política de partidos. Á verdade orgánica e incluso á inorgánica. Á falsa liberdade da publicidade. Ás marcas brancas, negras, híbridas e ás falsificacións. Á reforma do mercado laboral. Aos traidores. A Belén Esteban, a Jorge Javier, aos letiziólogos e demais borralla do xornalismo. Aos periódicos que levan a primeira páxina os touros. Aos curas de todas as relixións profetas da prohibición de todo o que paga a pena na vida. Aos recortadores do básico. Aos futbolistas tatuados. Ás modelos sílfides fomentadoras da anorexia. Aos gabinetes de prensa dos partidos políticos. Ás mentiras disfrazadas de información. Ao inventado conflito lingüístico, ao bilingüísmo harmónico e á diglosia intelectual dalgúns gobernantes...

Haiche días que me ergo da cama como que moi negativo.

E, claro, daquela descobro que só me importan, mira ti que redundancia, as cousas importantes.